Historia tanga dowodzi, że nie zawdzięcza ono swojego żywota jednej rasie, jednemu krajowi, jednej warstwie czy klasie społecznej. Kształtowanie tanga trwało wieki.
Początków tanga należy szukać od zarania kolonizacji (w połowie XVI wieku) wśród niewolników afrykańskich, którzy przywozili swe tańce, pieśni i rytmy na Antyle i do Ameryki Południowej. Rozprzestrzenianie się tanga związane jest również z przesiedleniem Murzynów z Kuby i Haiti do Argentyny w okolice Rio de la Plata. Pierwsze murzyńskie parady tangowe tańczono na ulicach do rytmu bębnów.
Imigranci i Kreole tańczyli je na swój sposób, według własnych upodobań, a z mieszaniny murzyńskich synkop i hiszpańskich melodii oraz utemperowane przez sentymentalne melodie kubańskiej habanery dało początek prawdziwemu tangu argentyńskiemu. Przy dźwiękach gitar i bandeneonów tańczono kroki dostosowane do wysokich butów z ostrogami, które nosili gauchowie.
Tango przeniosło się wkrótce do spelunek i domów publicznych. Miało ono złą sławę i stanowiło długi czas "tabu" dla wyższych i średnich warstw społecznych. Pod naporem atrakcyjności, żywiołowości i niezwykłej popularności tego tańca trafiło ono "na edukację" do Paryża i przystosowane zostało do ówczesnych gustów. Tango zaczęto tańczyć w tawernach, salach tanecznych, restauracjach i salonach.
W latach 1910-1914 tango argentyńskie stało się bezsprzecznie jednym z największych szaleństw tanecznych wszystkich klas społecznych. Od tego czasu jego rozwój następował w bardzo szybkim tempie, aż stało się symbolem lat trzydziestych i czterdziestych. Ze względu na sytuację polityczną Argentyny rozwój tego gatunku został przyhamowany w latach pięćdziesiątych i stan ten trwał, aż do lat osiemdziesiątych XX wieku. Od jakiegoś czasu tango przeżywa swój renesans. Za sprawą wielkich spektakli takich jak "Forever Tango" czy filmów takich jak "Tango" Carlosa Saury taniec ten znów zauroczył tysiące ludzi na całym świecie.

Tango argentyńskie nie zostało wymyślone przez profesjonalnych tancerzy czy nauczycieli tańca, co za tym idzie nie ma jedynej właściwej techniki. Ponadto dawniej podziały stylistyczne tanga argentyńskiego były ostrzej zarysowane. Dziś mamy tyle postaci tanga, ilu tańczących, choć można oczywiście wyróżnić główne kierunki czy nurty, którymi są: tango de salon, milonga, vals oraz nuevo.

Tango de salon - to najbardziej typowy i najczęściej spotykany styl tanga. Najczęściej tańczony w elastycznym trzymaniu w kształcie litery V z kontaktem po prawe stronie i lekkim otwarciem trzymania po lewej. Taniec przestrzenny, w którym charakterystyczne są pionowe postawy ciała obu partnerów oraz utrzymanie przez nich oddzielnych osi. Zachwyca  elegancją i dystynkcją przy jednoczesnej prostocie albowiem jest prawie całkowicie pozbawiony figur i ozdobników. W tangu de salon mamy do czynienia z licznymi zwolnieniami oraz pauzami. Warstwę muzyczną wypełniają klasycy - orkiestry z początku i pierwszej połowy XIX w. - a wśród nich Alfredo de Angelis, Anibal Troilo, Francisco Canaro, Osvaldo Pugliese czy Carlos Di Sarli.   
Jeśli chcesz zobaczyć jak tango de salon tańczą prawdziwi mistrzowie kliknij tutaj

Tango milonga - to styl charakteryzujący się szybkim rytmem i wesołym nastrojem zwany również apilado czy confiterias. Tańczony równolegle z lekkim nachyleniem i stałym kontaktem górnych części ciał partnerów w tzw. bliskim objęciu ("close embrance"). Ze względu na szybkie tempo mamy tu do czynienia z częstymi przyspieszeniami, z markowaniem kroków, nie wyklucza to jednak stosowania figur o dużej finezji. Elementem wyróżniającym milongi jest traspie. Oto mała próbka tego nurtu - kliknij tutaj

Tango vals - styl zawierający warstwę melodyczną w rytmie walca. Pozwala to tancerzom na pewną dowolność w wyborze linii rytmicznej. W odróżnieniu od stylu de salon charakteryzuje się zachowaniem ciągłości ruchów z unikaniem pauz i figur w pozycji stojącej. W nurcie tym bardzo często, w odpowiedzi na muzykę, tancerze wybierają zwrotne kroki i obroty. Tak to wygląda w praktyce - kliknij tutaj lub tutaj

Tango nuevo - pojawiło się w wyniku ewolucji tradycyjnego tanga argentyńskiego. Zwane jest również neo tango czy tango organico. Tańczone w otwartym trzymaniu, z zachowaniem własnej osi i równowagi każdego z partnerów, z figurami wykorzystującymi dynamikę ruchu takimi jak colgady, volcady, sacady, barridy czy soltady. Nurt ten pojawiły się za sprawą nowych trendów w muzyce. Jako prekursora tango nuevo należy z pewnością uznać Astora Piazzolę - wybitnego bandeonistę, kompozytora studiującego m.in. w Paryżu, który po swoim powrocie ze stolicy Francji założył Quintetto Nuevo - zespół, który swoim brzmieniem otworzył nowy rozdział w historii tanga. Dziś zespoły takie jak Gotan Project, Bajo Fondo Tango Club, Narcotango, Elektrocutango aranżują tradycyjną muzykę tanga nie rzadko mieszając ją z muzyką elektroniczną czy house.
Jeśli chcesz zobaczyć tango nuevo w wykonaniu mistrzów - kliknij tutaj

Źródła: B. Nowak "Tango - historia", S. Brown "Style tanga argentyńskiego", www.blautango.com, www.caminito.pl .